Bir Öykü Düşle

Yarınlarını götürür insanın yalnızlıklar,
Hayasızca kaçıp gider elinden ömür,
Ve bir öykü yazar insan karanlığa dair,
Sevdaların hiç olduğu bir demde kalırsa insan,
Yok olur yalnızlığın ürkütücü girdabında.

Ey insan tercümesi nedir halinin?
En yalın haliyle sevmelere dalmalısın,
Ve düş kurmalısın mutluluğa dair,
Yoksa kaybolursun yalnızlığın derin kuyularında,
Oysa ki nede güzeldir sevmeler sevilmeler.

Bir serçenin minicik kanadına konmak gibi sevda,
Yahut martıların kanadında okyanusları seyretmek gibi gökyüzünden,
Neyi bekliyorsun ey insan sevmek için,
Ya seveceksin ya da yalnız öleceksin,
Oysa ki ne de güzeldir sevdalanmak bir kuşun kanadında.

Hangi kuşun kanadına konduğunun ne önemi var,
Bir öykü düşle yeter ki sevmeye dair,
Zira sevmelerde en büyük hayır var insana,
Yeter ki sevmelere hayır deme,
Sev sevgiliyi ve bas bağrına onunla birlikte en güzel düşleri.

Bak doğuyor güneş ve ne kadar neşeli,
Zira gece gündüz dans ediyor ay ile,
Onlar bile yalnız değil koca evrende,
Sana mı düştü yalnız kalmalar ey insan,
Sen sevmelere layıksın yalnız kalmalara değil.

Yıldızları yalnız sanma bak onları bile güneş aydınlatıyor,
Son valsin olmamalı sevgiyle bu ey insan,
Tatmalısın sevgileri ve girmelisin bir gönüle,
Ne de güzeldir nuru sevginin,
Ak ve pak bir sevdaya düşmelisin…

Hakan Gökbaş