Bize Bir Ayrılık Gerek

Soyundu gün geceye,
Görünmeyeceğini bildiği için…
Dünyanın en güzel mahremiyeti,
Günle gecenin aşkı.
Bize onların arasında yer yok.
Ayırma…
Sevenleri ayırma sevgili okuyan…
Senin gün gibi,
Senin gece gibi yârin olsa;
Sen ister misin bir başkası girsin aranıza?
Kimi geceye düşman,
Kimi güne…
Kimi güne meftun,
Kimi geceye…
Ama gün ve gece ne birbirine düşman,
Ne birbirine meftun.
Çünkü onların aşkını tarif edecek yok bir kelime.
Olsa bile aciz kalır onların önünde.
Onca kelimeyi mahcubiyete sürüklemeyelim durduk yere…
Neden aşık diyorum onlara biliyor musun?
Çünkü bu dünyada;
Ya gün var,
Ya gece…
Çünkü onlar kavuşamıyorlar.
İyi ki de kavuşamıyorlar…
Annem yazmıştı bir şiirinde;
”Kavuşanın adı aşık olmasın…”
Olmasın…
İnsan kıymet bilmez…
Kavuşursan ne kalır koşacak peşinde?
Hemen benlik girer devreye.
”Ben haklıydım!”
”Hayır ne münasebet?
Ben haklıydım elbette!”
İkinizde haklısınız sevgili candaşlarım…
Çünkü kavuştunuz…
Size bir ayrılık gerek…
Bize bir ayrılık gerek…
İnsanlığa bir ayrılık gerek…
Her dakika kaybetme korkusu,
İşte budur aşkın asıl esansı,
Asıl kokusu…
O koku girdi mi gönlüne,
Senden fedakarı yok.
Ondan fedakarı yok…
Ayrılıktan korkma…
Ayrılık geliyorsa bir bildiği var.
İşte o zaman belli olur,
Kimin gerçekten yüreğine o parfümü sıktığı.
Kimin hakikaten candan öte can sevdiği.
Bu bir yarış değil.
Ama kaybeden de var,
Kazanan da…
Kaybeden;
Foyası ortaya çıkandır.
Kazanan gerçekten sevendir.
Ama gel gör ki;
O gerçekten seven de vardır kaybedenler listesinde…
Onu kaybetmiştir çünkü…
Candan öte canını kaybetmiştir…
Seven hep kazanır.
Seven hep kaybeder…
Ama gün ve gecenin kaybedecek bir şeyi yok.
Sürekli pençeleşme halindeler derin bir özlemle…
O özlem bitmedikçe,
Dünyanın en büyük aşıkları,
Yine gün ve gece….
Benim burada anlattığıma bakma.
Bizim gözlerimiz kör…
Nasıl da sevişiyorlar şu anda haberimiz yok…
İyi ki de yok!
Çünkü onlar dünyanın en güzel mahremiyeti.
Çünkü onların yok bir aciliyeti.
Çünkü onlar bizden uzaklar.
İyi ki de uzaklar!
Allah muhafaza bize benzerler,
Kalmaz ikisinin de bir hüviyeti…
Onlar sevedursun birbirlerini,
Biz de getirelim artık sözün özünü…
Onlar gibi olamayız belki,
Ama her ne çalarsa çalsın kapımızı;
Bize bir ayrılık gerek.
İnsanlığa bir ayrılık gerek…

Ahmet Yusuf Yılmaz