Elif hanım

Sen hep uzaklardaydın Elif hanım
Dağlar vardı aramızda
Uçsuz bucaksız yollar vardı.
Ah bir bilsen Elif hanım
Hâla aklımda o kömür rengi gözlerin,
kıvır kıvır saçların…
Mavi kareli gömleğini özenle astım dolabıma
üstü kirlensin istemedim.
Fotoğrafımızı bile yatağımın baş ucunu koydum…
Ve sen Elif hanım
Öyle eğme başını
Gözlerine yaş kondurma sakın
Sen hep gül olur mu Elif hanım…

Rumeysa Haksever