Eylül

Hayal meyal bir gözlerin kalmış
Birde gülüşün hatırımda
Yaprakları incitmeden yürüdüm yine
Kestane ağaçlı o yolda
Yolun sonuna varıp da
O yalnız banka oturunca
Bu kez gölgen düşmedi ayak uçlarıma
Öyle ya! bu eylül başka
Sesin, kokun rüzgara karışmış
Geçen zamanın ardında
Yalnız adın kalmış
Henüz yazamadığım o şiirin
O en güzel mısrasında

Vahit Görür