İçe Yönelen Öfke

İÇE YÖNELEN ÖFKE

Sustu önce korkmuştu
Ona ilk öğretilen duyguydu korku
Gözleri doldu
En iyi bildiği
Ve ilk tepkisi
Bu oldu

Haykırmak istedi
Ama korku kenetledi ellerini ağzını
Çıktı dışarı İsyan
Öfke kendine patladı

Ama artık nafile
Sökülmeyecek kadar kenetlenmişti zihnine
Hayal etti sonra
Ama duyan yoktu
Haykırıyordu haksızlıklara
Ama kendi zihninde

Duyulmayınca sesi
Daha da yükseliyordu
Yükseldikçe alçalıyordu
Hayat karşısında

Eziklik ve bitmişlik
İçinde gizli sanıyordu
Ağzını her açtığında
Güldüğünde ağladığında
Geçtiğinde İnsanların karşısına
Onlarında yüzünde görüyordu

Ezildikçe ezildi çaresiz
Kapattı kendini aklının mahzenine
Var olmak ve yok olmak arasında
Gitti geldi senelerce

Var olmak arzusu içinden iterken onu
Kendine duyduğu utanç geri çekiyordu
Arada kalmıştı bu halat yarışında
Çözümü nesneleşmekte buldu

Kim nereye isterse
Oraya oturuyordu
Günler geçtikçe tepkisizleşti
Tepkisizleştikçe
İçindeki çığlık kayboluyordu

Fatma Sezer