İnternette viral haline gelen ve Neil Armstrong’un da dahil olduğu diyalog, ilk kez doğrulandı

Neil Armstrong hakkındaki bir anekdot, birtakım periyotlarda internette ortaya çıkıyor. Fakat kimse, bunun ne kadar gerçek olduğunu bilmiyordu. Lakin artık biliyoruz…

Genellikle Tumblr ekran imgesi olarak yayınlanan ve yazar Neil Gaiman’a atfedilen anekdota göre Gaiman, sanatkarlar, bilim insanları, müellifler ve öbür kıymetli ünlülerin bir ortaya geldiği bir toplantıdaydı. Birkaç gün süren toplantıdayken, bu başka ünlü isimler ortasındaki yerini almaya yetecek kadar başarısı olmadığını hissetti. müellif şunları söylüyor: “Gerçekten bir şeyler yapmış olan bu beşerler ortasında orada bulunmaya uygun olmadığımı her an anlayacaklarını hissettim.

Bu his, yaygın olarak “sahtekar sendromu” olarak bilinen bir his. Teşhis edilebilir bir durum olarak kabul edilmemesine karşın (diğer sendromlar gibi), terim birinci olarak 1978’de psikologlar Pauline Rose Clance ve Suzanne Imes tarafından ortaya atıldı.

Psikologlar makalelerinde, “Sahtekar olgusu terimi, bilhassa başarılı bayanlardan oluşan seçilmiş bir örnek ortasında bilhassa yaygın ve ağır görünen entelektüel sahtekarlıkların içsel tecrübesini belirtmek için kullanılıyor” diyorlar ve ekliyorlar: “Üstün entelektüel işleyişin bol ölçüde obje delili sağlaması beklenebilecek sayısız muvaffakiyet, sahtekar inancını etkilemiyor üzere görünüyor.

Sendrom dış etkenlere bağlı değil. Kendini sahtekar üzere hissetmek bir kişiyi sahtekar yapmıyor. Kendisi de hürmet duyulan bir muharrir olan Gaiman, anekdota nazaran toplantıda bunu ziyadesiyle hissetti. Akabinde, olaylara bakış açısını değiştiren bir iştirakçiyle tanıştı.

Gaiman, anekdotun hakikat olduğunu onayladığı ve gerçek mi değil mi tartışmalarını sonlandıran blog’unda “Orada ikinci yahut üçüncü gecemde, müzikli bir cümbüşün olduğu sırada salonun art tarafında duruyordum ve çok güzel, kibar, yaşlı bir beyefendiyle ortak ismimiz da dahil olmak üzere birçok şey hakkında konuşmaya başladım. O adam, Neil Armstorng’du…” yazıyor. Yazı şu halde devam ediyor: “Sonra salondaki insanları işaret etti ve bütün bu insanlara bakıyorum ve düşünüyorum, burada ne işim var? Onlar kusursuz şeyler yaptılar. Ben gönderildiğim yere gittim. Ben de ‘Evet’ dedim. Lakin Ay’a giden birinci insan sendin. Bunun bir manası olduğunu düşünüyorum.’

Yani, inanılmaz derecede uzun ve kuvvetli bir seçim sürecinden sonra Ay’a ayak basan birinci kişi bile bu türlü hissedebiliyor. Müsabakadan sonra Gaiman kendini çok daha yeterli hissettiğini söylüyor: “Çünkü Neil Armstrong bile kendini sahtekar üzere hissediyorsa, tahminen de herkes öyleydi. Tahminen büyük isimler hiç yoktu, yalnızca çok çalışmış, tıpkı vakitte şanslı ve biraz da kendi derinliklerinden çıkmış beşerler vardı, hepimiz elimizden gelenin en güzelini yapıyoruz, ki nitekim umabileceğimiz tek şey bu.