İş’siz Adam

Bankın üzerinde dalgın gözleriyle
Yüzünü dayayıp yaşamak denilen şeye
Sevinci eksildikçe çoğalır geceleri
Susarak yutkunur gurbet nefesiyle

Bir gök var birde sen, yalnızlık denilen
Dağıtır tüm sesleri yırtık ökçen
Örselenir her sabah gazete sayfaları
Sen düşerken kalkıyormuş ülken

Taşımıyor evler seni eskisi gibi
Kimseler sormaz kapıların sessizliğini
Yağmur alınmış, güneş küsmüş kime ne
Unutur bir bardak çay bile ellerini..

Yarım kalmış dallarda güz yaprakları
Yaşına yüklenmiş tüm ölülerin mezarları
Evine boş dönen babadır, taştan çığlık
Daralırken yollar, aralıyor dostlukları..

Necati Atilla Soykan