Kalp Bu Billurdan da Hassas

Kırdın sözlerinle, tutmuyor geri,
Billur için hassas, çabuk kırılır denir,
Kalp billurdan daha hassas,
Kırıldı mı geri tutmuyor.
Billur birleşir de; kalp parçalandı mı;

Birleşmiyor!

Hergün okuyorum o sözleri.
Ne zaman meyletse kalbim sana,
Tekrar açıp okuyorum.
Kalbimin meyli bitmiyor,
Bu yüzden, her gün okuyorum.

Unutmuyorum!

Hergün aynı kararı alıyorum,
Sana değil o sözler,
O sevmeler senin değil diyorum,
Şiirler, şarkılar başkasına yazılmış,
Başkalarına ait yaşamlar;

Benim değil!

Sen neye ümitlendin diyorum;
Dinlemiyor bu yürek,
Yürek ümitli, kalp kırgın,
Kavgalılar birbirleriyle.
Beni bile dinlemiyorlar.

Dinletemiyorum!

Aklım en akıllısı, en azından yerini biliyor.
Nerede durulur, nerede kalınır farkında.
Ne zaman meylim artsa, özlese,
Dur bakalım diyor, Hatırla o sözleri.
Açıp bir daha okuyorum;

O nedenlerini…

“Sil! diyor bazen aklım,
Sil ne kaldıysa geri,
Kalbini de sil! Zihnindekileri de,
Yazılanları da sil! Bırakma geri,
Ondan kalan bir hatıra;

Yapamıyorum…

Unutmamak için neden kırdığını;
Silmiyorum.
Ladesin gibi hep aklımda kalsın.
Kalbimi nasıl paramparça yaptığını.
Bir daha meyletmesin diye.

Ama; Nafile… Öyle senin…

Emine Özçelik